Het Kennisinstituut voor Mobiliteitsbeleid (KiM) verwacht dat de mobiliteit verder gaat groeien als gevolg van economische- en bevolkingsgroei.
Voor het wegverkeer (personen en goederen) in Nederland wordt in 2030 een toename in afgelegde afstand verwacht van tussen de 7% en 11% ten opzichte van 2024. Het goederenvervoer neemt verder toe, al zal de eerdere sterke groei iets afvlakken. Ook het gebruik van het openbaar vervoer neemt toe. In 2030 wordt ten opzichte van 2024 tot 13% meer reizigerskilometers afgelegd met de trein. Voor de bus, tram en metro is het nog onzeker of er sprake zal zijn van groei. De totaal per fiets afgelegde afstand zal in 2030 waarschijnlijk 8% hoger zijn dan in 2023.

Vanwege de verdere verstedelijking (nieuwe woningen en arbeidsplaatsen) zal met name het personenvervoer toenemen. Investeringen in bereikbaarheid blijven daarom nodig om de woningbouw en economische groei mogelijk te maken. Dit vraagt om het doorzetten van het Omgevingsbeleid ten aanzien van bereikbaarheid en verkeersveiligheid in Zuid-Holland. Met daarbij aandacht voor verkeersveiligheid, het reizen per (elektrische) fiets, het openbaar vervoer, maar ook de personenauto waar andere vormen van vervoer minder beschikbaar of geschikt zijn. Doordat het drukker wordt op de weg blijven we inzetten op goederenvervoer over het water en spoor in plaats van over de weg.  

De bereikbaarheid en verkeersveiligheid van Zuid-Holland is een gedeelde verantwoordelijkheid van Rijk, provincie, de regio’s en gemeenten. Het is dus van belang om de ambities samen met andere partijen waar te maken. De provincie werkt met partners aan regionale verkenningen (bijvoorbeeld de Oude Lijn) en wettelijke taken zoals beheer en onderhoud van provinciale (vaar)wegen en de openbaar vervoerconcessies. Het Programma Zuid-Hollandse Infrastructuur geeft de provinciale projecten en bijdragen weer tot en met 2040.

Onlangs heeft het kabinet aangegeven dat vanwege financiële tekorten scherpe keuzes nodig zijn voor de (onderhouds)projecten aan wegen, bruggen en spoorwegen. Ondanks dat het Rijk afgelopen jaar nieuw geld beschikbaar heeft gesteld voor de ontsluiting van woningbouwprojecten en de Oude Lijn (zie dit bericht ) vormen de financiële tekorten en andere beperkingen zoals stikstofruimte, een bedreiging voor de bereikbaarheid van de provincie. Dit geeft extra druk op de verschillende economische clusters zoals de haven van Rotterdam en de Greenports en op ruimtelijke ontwikkelingen zoals de woningbouwopgave. Verschillende Rijksprojecten zijn ook al gepauzeerd vanwege de stikstofproblematiek, stijgende prijzen en krapte op de arbeidsmarkt. Het is onduidelijk hoeveel ruimte er is voor nieuwe investeringen in infrastructuur vanuit het Rijk. Voor ons zal de nadruk in eerste instantie liggen op het realiseren van al gemaakte afspraken met het Rijk.  We blijven samen met andere regionale partijen met het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat in gesprek hierover, bijvoorbeeld via het IPO, projecten en via het Rijksprogramma Bereikbaarheid op peil .

Daarnaast hebben we bij de uitvoering van (infrastructuur)projecten te maken met exogene of externe risico’s. Dit zijn gebeurtenissen die buiten de invloedssfeer liggen van een project en de provincie. Dit zijn bijvoorbeeld marktontwikkelingen (personeelstekorten, faillissementen), geopolitieke ontwikkelingen (oorlogen) maar ook veranderend Europees of landelijk beleid (stikstof, financiële spelregels, staalslakken). Dit soort risico’s zijn niet of nauwelijks te beheersen maar kunnen wel een groot effect hebben op de uitvoerbaarheid en (financiële) haalbaarheid van de bereikbaarheidsdoelstellingen.  
.
In Zuid-Holland Bereikbaar beperken we ondertussen de hinder waar mogelijk bij renovatie, onderhoud en aanleg en verbetering van infrastructuur. We proberen hierbij om reizigersgedrag te veranderen zodat reizigers ook na de werkzaamheden blijvend op een andere manier reizen. Daarnaast ondersteunt Zuid-Holland werkgevers en moedigt hen aan om hun werknemers op een duurzamere manier te laten reizen.

De provincie heeft als wettelijke taak om haar infrastructuur op orde te houden en te beheren. De uitgangspunten voor beheer en onderhoud van provinciale infrastructuur leggen we vast in de Nota Onderhoud Kapitaalgoederen (NOK). In 2027 zal de NOK weer worden geactualiseerd.
In het omgevingsprogramma is voor Beleidsdoel 2-2 o.a. maatregel Uitvoeren assetmanagement op onderhoudsniveau 'Sober en Doelmatig' opgenomen. Dit betekent dat er gekeken wordt naar een optimale balans tussen prestaties, risico’s en kosten. Uitgangspunt hierbij is ‘toestandsafhankelijk onderhoud’. Zodra een asset (weg of brug) onder het aansprakelijkheidsniveau dreigt te komen vindt onderhoud plaats. Hiervoor maken we gebruik van een assetmanagementsysteem dat is gebaseerd op de internationale assetmanagementstandaard NEN ‑ ISO 55001, zie de assetmanagement factsheet . Deze balans betekent in praktijk het op het juiste moment programmeren, en dus prioriteren, van onderhouds­werkzaamheden.

Bij deze prioritering kijken we onder andere naar:

• de impact op veiligheid en het voorkomen van incidenten en storingen;
• de gevolgen voor bereikbaarheid en doorstroming voor weg- en vaarweggebruikers;
• de mate waarin maatregelen bijdragen aan het beperken van hinder en het verminderen van uitstoot;
• de levensduurkosten van assets (voorkomen van hogere kosten op langere termijn).

Dienstverlening is onderdeel van assetmanagement; optimale bediening van bruggen en sluizen voor vlotte en veilige doorstroming van het verkeer, efficiënt en veilig afhandelen van incidenten op de weg en toezicht en handhaving op wegen en vaarwegen.

De, bij Beleidsdoel 2 ‑ 1 genoemde, verwachte mobiliteitsgroei zorgt voor een intensiever gebruik van de (provinciale) infrastructuur. Dit vergroot de belasting op onze assets en maakt het nog belangrijker om systematisch en risico gestuurd te beheren.

Binnen het onderhoudsniveau ‘Sober en Doelmatig’ is daarmee de ruimte voor verdere prioritering af te raden. Extra verschuivingen of verdere afbouw van activiteiten zouden betekenen dat de wettelijke taak om de infrastructuur op orde en veilig te houden onder druk komt te staan en dat de betrouwbaarheid en beschikbaarheid van de infrastructuur merkbaar afnemen.